Eén keer per week ga ik met mijn therapiehond naar een woongroep voor mensen met mentale uitdagingen. We komen daar niet met grote plannen of ingewikkelde doelen, maar juist met iets eenvoudigs: contact, beweging en momenten van ontspanning. Soms gaan we wandelen, soms doen we een spelletje waarbij mijn hond centraal staat in de activiteit.
Tijdens één van de sessies ontmoetten we meneer T. Al bij de eerste kennismaking was zijn houding duidelijk: veel weerstand. Honden waren voor hem spannend, misschien zelfs eng. Daarnaast zag hij op dat moment niet echt wat de meerwaarde kon zijn van een therapiehond op de groep.
We besloten het toch heel laagdrempelig aan te pakken.
Ik had een “kletspraatpot” meegenomen, met kaartjes met vragen erin verwerkt in een dobbelsteen met vakjes. Het idee is simpel: mijn hond Indy rolt de dobbelsteen, en de vraag die boven ligt, is degene waar we samen iets mee doen of over praten. Geen druk, geen goed of fout—gewoon meedoen op je eigen tempo.
In het begin keek meneer T. vooral toe. Afstandelijk, voorzichtig. Maar gaandeweg gebeurde er iets kleins. Hij bleef kijken. Hij bleef luisteren. En uiteindelijk deed hij mee.
Aan het einde van het uur kwam er iets wat in het begin niet vanzelfsprekend leek: complimenten van meneer T. Hij gaf aan dat hij het eigenlijk best leuk had gevonden. Dat de hond toch minder eng was dan hij dacht. En hij zei iets wat voor mij veel betekenis had: dat we snel weer mochten terugkomen.
Soms zit vooruitgang niet in grote stappen, maar in een eerste aanraking met vertrouwen. In een spelletje dat onverwacht leuk blijkt. Of in een hond die net iets minder spannend voelt dan eerst.
En precies daar gebeurt het werk.
Om privacy reden is de naam van de client geanonimiseerd en zijn details waar nodig aangepast